به تحلیل ایران فلز بازار آهن آلات ایران در هفته چهارم تیرماه ۱۴۰۵ با پارادوکسی آشنا اما این بار عمیق تر از گذشته دست به گریبان بود: قیمت ها بالا رفتند، اما بازار نه رونق گرفت و نه معامله گران سنگین وزن وارد میدان شدند. در این هفته، ریسک های ژئوپلیتیکی، جهش نرخ ارز، محدودیت های انرژی در صنایع و ادامه رکود ساخت و ساز در کنار هم قرار گرفتند تا فضایی بسازند که در آن «مدیریت ریسک» جای «پیش بینی بازار» را گرفته است.
میلگرد و تیرآهن پرنوسان ترین محصولات این هفته بودند و در برخی برندها رشد قیمت چشمگیری ثبت شد. در مقابل، پروفیل و ورق سیاه در آرامش نسبی باقی ماندند؛ آرامشی که نه نشانه ثبات، بلکه بازتاب ضعف تقاضا بود. بورس کالا نیز همین دوگانگی را به شکل دقیق تری نمایش داد: تیرآهن کاملاً فروخته شد، اما میلگرد کلاف و تیرآهن آلیاژی با استقبال محدودی روبه رو شدند.
رشد قیمت میلگرد در هفته چهارم تیر 1405؛ فایکو پیشتاز افزایش
بازار میلگرد این هفته را با شیبی صعودی پشت سر گذاشت. میلگرد میانه در سایز ۱۰ با رشد ۲۷۲۰ تومانی به سطح ۶۶ هزار و ۹۰۰ تومان رسید. اما این فایکو بود که بیشترین توجه را جلب کرد؛ رشد بیش از ۴۰۰۰ تومانی در قیمت میلگرد این کارخانه نشانه ای بود از انتظارات تورمی که در بخشی از بازار شدت گرفته است.
در نقطه مقابل، میلگرد نیشابور مسیری معکوس را طی کرد و با کاهش قیمت همراه شد. این تفاوت رفتار بین کارخانه ها نشان می دهد که سیاست فروش تولیدکنندگان همچنان نقشی مستقل از جریان کلی بازار دارد و نمی توان تمام بازار میلگرد را با یک نرخ واحد تحلیل کرد.
علت اصلی رشد قیمت میلگرد در این هفته را باید در ترکیب سه عامل جست و جو کرد: افزایش انتظارات تورمی ناشی از تحولات سیاسی منطقه ای، رشد نرخ ارز که هزینه تامین مواد اولیه را بالا برده، و محدودیت های ناشی از قطع برق که ظرفیت تولید برخی کارخانه ها را کاهش داده است.
قیمت تیرآهن در بورس کالا در 20 الی 24 تیرماه 1405؛ فروش کامل با رشد ۱۱ درصدی
تیرآهن در این هفته یکی از مهم ترین سیگنال های بازار را صادر کرد. تیرآهن ذوب آهن اصفهان در سایز ۱۴ با جهش ۸۲۰ هزار تومانی از مرز ۱۴ میلیون تومان عبور کرد و بالاترین سطح قیمتی یک ماه اخیر خود را به ثبت رساند. تیرآهن فایکو نیز با روندی پلکانی به ۱۰ میلیون و ۹۰۰ هزار تومان رسید و محصولات اهواز و بناب رفتاری مشابه داشتند.
در بورس کالا، معاملات تیرآهن به یکی از قوی ترین نشانه های هفته تبدیل شد؛ فروش کامل عرضه این محصول در کنار رشد بیش از ۱۱ درصدی قیمت میانگین موزون، تصویری روشن از فشار هزینه های تولید و محدودیت عرضه در این بخش ارائه داد.
این رشد قیمت تیرآهن به معنای رونق در پروژه های ساختمانی نیست. رشد هزینه تولید، قطعی های برق صنایع و مدیریت عرضه توسط کارخانه ها، محرک اصلی افزایش قیمت تیرآهن در این هفته بودند، نه افزایش تقاضای واقعی.
بازار ورق فولادی و پروفیل؛ آرامشی که نشانه رکود است
ورق سیاه؛ رفتاری متناقض بین کارخانه ها در 20 الی 24 تیر ماه 1405
ورق سیاه در ضخامت ۱۵ میلی متر در این هفته عمدتاً در محدوده ثابتی نوسان کرد. ورق فولاد آتیه رشد محدودی داشت اما ورق فولاد مبارکه برخلاف جریان بازار با کاهش قیمت ورق سیاه همراه شد. این رفتار متناقض نشان می دهد که در بخش ورق، سیاست فروش کارخانه و شرایط عرضه اثر پررنگ تری از عوامل کلان بازار دارد.
در بورس کالا نیز ورق گرم در ابتدای هفته با رشد بیش از ۷ درصدی و استقبال خوبی روبه رو شد، اما ورق گالوانیزه در ادامه هفته کاهش قیمت را تجربه کرد. این تفاوت بین ورق گرم و ورق تبدیلی، از دوگانگی در وضعیت تقاضای مصرفی و صنعتی حکایت دارد.
پروفیل؛ آرام ترین بخش بازار در 20 الی 24 تیرماه
پروفیل در هفته چهارم تیر همچنان آرام ترین بخش بازار آهن آلات باقی ماند. اکثر برندها در همان محدوده قیمتی هفته قبل معامله شدند و تنها پروفیل مازندران با رشد محدود ۱۸۰۰ تومانی از بقیه کمی فاصله گرفت. اصفهان و اطلس فولاد مازندران در محدوده ثابتی باقی ماندند.
این ثبات قیمتی در پروفیل نه نشانه سلامت بازار، بلکه انعکاس رکود در صنایع پایین دستی و احتیاط خریداران است. به محض اینکه تقاضای واقعی بازگردد، این تعادل شکننده می تواند به سرعت جای خود را به حرکت قیمتی بدهد.
بورس کالای ایران؛ دو تصویر متفاوت در یک هفته
معاملات بورس کالا در این هفته نشان داد که بازار فولاد ایران دیگر یکپارچه رفتار نمی کند. در ابتدای هفته، میلگرد کلاف، میلگرد آلیاژی و تیرآهن با استقبال محدودی روبه رو شدند و تنها بخش کوچکی از عرضه ها فروخته شد. اما از میانه هفته با تشدید انتظارات تورمی، الگو تغییر کرد.
شمش بلوم با رشد نزدیک به ۳ درصد و ورق گرم با جهش بیش از ۷ درصدی، نشان دادند که بازار مواد اولیه زنجیره فولاد سریع تر از مقاطع نهایی به تغییر انتظارات واکنش نشان می دهد. در مقابل، کاهش قیمت نبشی و ناودانی بیانگر این بود که در بخش هایی از بازار، ضعف تقاضا همچنان مانع از انتقال کامل هزینه های تولید به مصرف کننده می شود.
در آخرین روز معاملاتی هفته نیز کاهش عرضه نبشی و ورق گرم، این پیام را مخابره کرد که تولیدکنندگان استراتژی مدیریت عرضه را برای حفظ تعادل قیمتی ادامه می دهند؛ رویکردی که در کوتاه مدت مانع ریزش قیمت می شود اما برای حجم معاملات مانع ایجاد می کند.
تحلیل و بررسی ایران فلز از چرایی رشد قیمت بدون رونق معاملات
آنچه در هفته چهارم تیر ۱۴۰۵ در بازار آهن آلات رخ داد، یک نمونه کلاسیک از «تورم هزینه» در مقابل «تورم تقاضا» است. قیمت ها به دلیل فشار هزینه های تولید، انرژی و حمل و نقل و همچنین رشد نرخ ارز بالا رفتند، نه به این دلیل که تقاضای واقعی در بازار ساخت و ساز یا صنایع پایین دستی افزایش یافته باشد.
این تمایز برای فعالان بازار اهمیت عملی دارد. وقتی رشد قیمت از سمت هزینه می آید نه تقاضا، پایداری آن کمتر است. اگر فشارهای ارزی و سیاسی کاهش یابد یا عرضه کارخانه ها آزادتر شود، احتمال اصلاح قیمتی وجود دارد.
در این فضا، کارخانه هایی مانند فایکو که رشد قیمت قوی تری داشتند، احتمالاً با محدودیت های عرضه داخلی یا فشار هزینه بالاتری دست به گریبان بوده اند. برعکس، میلگرد نیشابور با کاهش قیمت نشان داد که در صورت وجود ظرفیت مازاد و نیاز به حفظ سهم بازار، کارخانه ها می توانند مسیری متفاوت را طی کنند.
برای بازیگران زنجیره فولاد، مهم ترین سیگنال هفته این بود: تیرآهن با فروش کامل در بورس کالا، نشان داد که تقاضای واقعی برای این محصول نسبت به سایرین قوی تر است. این موضوع می تواند در هفته های آینده به پیشتازی تیرآهن در رشد قیمت منجر شود، به ویژه اگر پروژه های زیرساختی دولتی فعال تر شوند.
سناریوی اول: تنش های سیاسی کاهش یابد و نرخ ارز تثبیت شود. در این صورت احتمال اصلاح قیمتی در میلگرد وجود دارد، در حالی که تیرآهن به دلیل محدودیت عرضه ممکن است پایداری بیشتری داشته باشد.
سناریوی دوم: تنش ها ادامه یابد و ارز مجدداً رشد کند. در این سناریو موج بعدی افزایش قیمت محتمل است، اما حجم معاملات همچنان محدود می ماند و بازار وارد یک رکود تورمی عمیق تر می شود.
جمع بندی
هفته چهارم تیر ۱۴۰۵ نشان داد که بازار آهن آلات ایران در یک نقطه عطف قرار گرفته است. قیمت ها بالا هستند، اما معاملات سنگین نیستند. تولیدکنندگان عرضه را مدیریت می کنند، اما تقاضای واقعی هنوز بازنگشته. ریسک های سیاسی انتظارات تورمی را تقویت کرده اند، اما رکود ساخت و ساز مانع از تبدیل این انتظارات به تقاضای واقعی می شود.
در این شرایط، هیچ محصولی به تنهایی «بازنده» یا «برنده» قطعی نیست. میلگرد و تیرآهن با رشد قیمت همراه شدند اما از رونق خبری نیست. پروفیل و ورق آرام ماندند اما نه به خاطر ثبات، بلکه به خاطر ضعف مصرف.
برای هفته پیش رو، متغیر کلیدی تغییر یا تداوم تنش های سیاسی منطقه ای و نوسانات نرخ ارز خواهد بود. تا زمانی که این ابهام ها رفع نشوند، بازار میان انتظار و واقعیت معلق خواهد ماند.
